ช่วงนี้ว่างๆ เพราะไม่ได้ค่อยทำอะไร..
ไปเลี้ยงหมูบ้างอะไรบ้าง นั่งกินนอนกินบ้าง
เรียนพิเศษก็แทบจะจำทางเข้าไม่ได้..(เสียดายเงินจริงๆ)

 

พอได้ลองหยุดอยู่กับที่นานๆ มองโลกที่กำลังหมุนผ่านไป ช้าบ้าง เร็วบ้าง..
เลยพอจะทำให้สมองน้อยๆ ได้ออกกำลังกาย คิดไรกับเขาบ้าง

 

 

 

1.การที่มีคนเข้ามาปรึกษา บางทีเค้าอาจจะไม่ได้ต้องการคำตอบเลยด้วยซ้ำ
  เค้าอาจจะต้องการกำลังใจเพื่อสนับสนุนทางแก้ที่เค้าคิดไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ได้

 

2.บางทีการที่พูดว่า "ไม่เป็นไร" มันก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆก็ได้
   แต่มันไม่มีคำพูดที่ดีไปกว่านี้อีกแล้วมากกว่า

 

3. โลกมันไม่ได้มีแค่สองด้าน มันมีอีกหลายด้านสุดแล้วแต่เราจะเลือกมอง
    มันไม่มีแค่ "รัก" หรือ "ไม่รัก" ...... รักนะ แต่... หรือ ไม่รักแต่คิดถึง อะไรก็ตามแต่.. ลองคิดๆดูดิ มีอีกเยอะ

 

4. เวลาที่เราตั้งใจจะลดความอ้วน มักจะมีของฟรีมาหาเราเสมอ เพื่อจะทำให้ตบะแตก
    ไม่ว่าจะเป็นเลี้ยงฉลองวันเกิดเพื่อน เลี้ยงฉลองในวันที่นึกอยากจะกิน ... หรืออะไรก็ตามแต่
   และร้อยทั้งร้อย เราก็จะไป...

 

5. เวลาที่เราเบื่ออะไรมาก ก็มักจะรักษาโรคเบื่อเหล่านั้นด้วยการช้อปปิ้ง
   แต่นั่น...ก็ไม่เคยทำให้เราหายเบื่อได้อย่างถาวรเสียที เพราะเงินมักหมดก่อนที่ความเบื่อจะหมดไปทุกที

 

6.เรื่องโลกกลม เราเชื่อ เป็นที่สุด!! เหตุผล...ไม่อยากจะพูดให้มาก แต่เอาเป็นว่าวันนี้เชื่ออย่างสนิทใจ

 

7. วันที่เราต้องตอบคำถามในสิ่งที่เราไม่อยากจะพูดถึงมันอีก... มันแย่มาก

 

8. เรารู้เสมอว่า...เราควรทำอะไร เราทำอะไรถึงจะดี  แต่เราก็มักจะทำไม่ได้

 

9. เมื่อใดที่เราอยากได้อะไรมากๆ สิ่งนั้นจะดูมีค่ากับเราเสมอ
    แต่เมื่อเราได้มันมาแล้ว...ของบางอย่าง คุณค่ามันลดลงอย่างไม่น่าเชื่อ

 

10. การใช้สมองมากๆ มันเป็นเช่นนี้เอง

 

 

 

ปล.สมองที่ไม่ค่อยได้ใช้งาน มันคิดได้ติดๆขัดๆ อย่างนี้นี่เอง ไม่ได้ล่ะ.....เราต้องออกกำลังกายสมอง!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฝนตกแทบทุกวัน...

 

 

 

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา...นัดเพื่อนในคณะถ่ายรูปรวมที่มหาลัย

ซึ่งเป็นเรื่องตลกมาก เพราะนี่คงเป็นครั้งที่สองที่เห็นคนในคณะทุกคนใส่ชุดนักศึกษา

 

ครั้งแรก....รายงานตัวเมื่อปี่หนึ่ง

ครั้งที่สอง..ครั้งนี้

 

รูปที่ถ่ายรวมช่างยังต่อรูปไม่เสร็จเลยเอามาลงไม่ได้55++

 

 

 

นอกจากนัดเพื่อนในคณะแล้ว..ยังนัดเพื่อนในโต๊ะด้วย

นัดกันมาถ่าย 8 คน..จริงๆมี 10 คนนะ แต่สี่ปีผ่านมา คนก็หายไปบ้าง..ซึ่งก็ไม่น่าผิดปรกติอะไรสำหรับพวกเราชาวรัดสาด

 

ตอนถ่ายรูปพาโนรวม ท้องฟ้ากระจ่างสดใส แต่พอตกบ่ายฝนก็ตกซะอย่างนั้น

รูปเลยเป็น indoor ทั้งหมดเลย...น่าเสียดายมากกก

.

.

.

.

ได้รูปมาแล้ว เลยเอามาโมใหม่สักหน่อย แต่ไม่ใช่อันที่ลงหนังสือรุ่นหรอก

เพราะ artwork ยังต้องเอารูปไปให้คุณเพื่อนเลือกก่อน ((ชั้นไม่ได้ขี้เกียจนะ 55))

 

 

 

 

 

 

ชอบรูปต่อไปนี้มากที่สุด ก็ดูแต่ละนางเก๊กกันดิ..มืออาชีพยังอาย

((อายแบบ...ช่างทำกันไปด้ายยยยย 555))

 

 

 

 

 

 

ถ่ายแต่แถวๆ ดึกโดม..กลัวว่าจะไม่รู้ว่าจบจากรัดสาดเลยกลับมาที่คณะซะหน่อย..

.

.

.

 

 

 

.

.

.

และรูปนี้ซึ่งฮามาก

เพราะทุกคนอยากได้รูปที่กระโดด..

 

แต่คุณอั้มใส่ส้นสูงแถมทางมันเป็น slope เลยขออนุญาติไม่โดดล่ะกัน

 

ผลของรูปที่ออกมา

.

.

.

.

.
ชั้นเลยเด่นคนเดียว 555+++

 

 

 

ในเอนทรี่ที่แล้ว...ที่บอกว่าจะมาตอบว่า ความรักมีวันหมดอายุหรือเปล่า

 

 

สำหรับฉัน...ฉันว่า "มี"

 

ความรักก็เหมือนต้นไม้ ไม่ว่ามันจะฝั่งรากลงในดินลึกสักแค่ไหน

ถ้าเราไม่ใส่ใจดูแล..ไม่รดน้ำ ไม่ใส่ปุ๋ย..มันก็มีโอกาสตายได้ตลอดเวลา

 

บางคน..บอกว่า ฉันก็ดูแลใส่ใจนะ..แต่มันก็ยังจากฉันไปอยู่ดี

คำถามคือ...ใส่ปุ๋ยในสิ่งที่ต้นไม้ต้องการหรือเปล่า รดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะหรือไม่??

 

ต้นไม้แต่ละต้นไม่เหมือนกัน คนแต่ละคนก็ไม่มีวันเหมือนเช่นกัน

ไม่มีปุ๋ย และวิธีการรดน้ำที่ดีที่สุดสำหรับต้นไม้

 

ความรักก็เช่นกัน..มันมีวิถีทางในแบบของมัน

ความรักไม่ใช่ 007 ที่จะไม่มีวันตาย..

ถ้าวันนี้มันยังไม่หายไป....อย่าลืม "ใส่ใจ" ความรักก่อนมันจะหมดอายุนะ

 

 

---

 

ปล. เพื่อนไม่มีวันตาย แต่ ความรักมีวันหมดอายุนะ 555++

ปล2.ขอบคุณพี่ต้นที่มาถ่ายรูปให้นะ และสัญญาว่า ถ้าซื้อกล้องใหม่ Nikon ชัวร์ๆๆๆ 

ปล3.โหมดปั่นหนังสือรุ่น....จะเสร็จไหมมคุณอ้ามมมมมม = =

ช่วงนี้....ได้ไปงานรับปริญญาเพื่อน ได้ทำหนังสือรุ่น ....

มันก็อดจะคิดถึงตอนเด็กๆไม่ได้เลยจริงๆ

 

อาทิตย์นี้...วุ่นวายกับหนังสือรุ่น ทั้งออกแบบแล้วก็ทำดัมมี่

แต่ไม่รู้เป็นไง..สงสัยช่วงนี้สมองไม่ปลอดโปร่ง คิดอะไรไม่ค่อยออกเลยจริงๆ

 

เมื่อคืนนั่งทำ art work ไปเรื่อยๆ

อยู่ดีๆก็นึกถึงตอนที่อยู่ม.6 ตอนนั้นก็เป็นหนึ่งในคนทำ แต่ก็ไม่ได้ทำเต็มตัวแบบนี้

 

คิดแล้ว....มันก็คิดถึงเนอะ

 

คิดถึงชีวิตมัธยม..แม้ว่า..ตอนนั้นไม่ได้ปลื้มกับความเป็นมัธยมสักเท่าไร

คิดเอาเองว่า..ถ้าอยู่มหาลัยน่ะ จะเที่ยวให้กระจาย การบ้านก็ไม่ต้องทำ เรียนก็ไม่ต้องเรียนแปดโมงถึงสี่โมง

ไม่ต้องมาทนเรียนพิเศษทุกวันๆ และที่สำคัญ ตอนนั้น..เกลียดเอนทรานซ์มากกก

 

แต่พอวันนี้...ได้มาอยู่ในชีวิตมหาลัยจริงๆ มันก็สนุกดีน่ะ แต่ก็อดจะคิดถึงชีวิตวัยมัธยมไม่ได้เลยจริงๆ

ตอนนั้น...ไปเที่ยวกันเป็นฝูง นัดไปเที่ยวนั่นเที่ยวนี่กันตลอดเวลา แต่พอตอนนี้เราแทบจะไม่ได้เจอกันเลยเนอะ

ตอนนั้น...แทบไม่ได้เรียน วันๆ นั่งเมาซ์กันตลอดเวลา อัพเดตชีวิตกันเกือบ 24 ชั่วโมง ตอนนี้จะคุยโทรศัพท์กันก็ยังไม่ค่อยมีเวลา

ตอนนั้น...เจอกันตั้งแต่จันทร์ถึงศุกร์ที่โรงเรียน เสาร์อาทิตย์ก็เจอเพราะเรียนพิเศษด้วยกัน แต่ตอนนี้เจอกันแค่เดือนละครั้งก็ดีใจแทบตาย

ตอนนั้น...ทะเลาะกันประจำ แต่ไม่รู้ทำไมน่ะ คิดถึงตอนเราเถียง ตอนเราเม้ง ตอนเรางอนกันทีไร ชั้นอดยิ้มไม่ได้เลยสักที

ตอนนั้น...ไม่ได้ซีเรียสกับชีวิตข้างหน้ามากมายนัก ((ได้ข่าวตอนนี้..ก็ไม่ได้ซีเรียสน่ะ 555++))

 

หรือว่าความเป็นผู้ใหญ่ มันพรากเอาความสนุกของเราไปน่ะ...

 

ตอนนี้...ชั้นก็ยังไม่ได้คำตอบหรอกว่าความเป็นผู้ใหญ่มันพรากเอาสิ่งเหล่านั้นไปหรือเปล่า

แต่...ชั้นมั่นใจว่ามันไม่มีทางทำลาย "ความเป็นเพื่อนของเรา" ได้แน่นอน...ฉันเชื่ออย่างนั้นจริงๆ

เมื่อเดือนก่อน ....

 

ตอนนั้นที่สติไม่ค่อยอยู่กับตัว ((หรือแตกไปเลยก็ไม่รู้ )) ....

โทรไปหาก้อยว่า..ขอโทษที่หายหน้าไป...ไม่ได้หายไปไหน ก็ยังรักและคิดถึงเหมือนเดิม แถมยังเอาเรื่องหนักๆ ไปให้ก้อยแบ่งเบาอีก

((ฉันนี่...เป็นเพื่อนที่ใช้ไม่ได้เลยเนอะ)) >_<'' ...

 

ถามก้อยว่าฉันเป็นคนไม่ใส่ใจคนอื่นเลยเหรอ ... ฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ

คำตอบที่ก้อยให้มา (มันโกหกหรือเปล่าไม่รู้เนอะ) ..มันบอกว่าเป็นเพื่อนกับแกมาตั้ง 10 ปีกว่าแล้ว แกก็เป็นอย่างนี้ ถ้าแกไม่ใส่ใจฉัน ฉันเลิกคบแกไปแล้ว ^__^

ไปใส่ใจอะไรกับคนที่ไม่รู้จักแกดี เหมือนชั้น!!

ฉันรู้ และเข้าใจแกเสมอแหละ เราไม่ต้องเจอกันตลอดเวลา แต่ไม่มีวันไหนที่เราจะไม่เป็นเพื่อนกัน

ฟังแล้วน้ำตาจะไหล...จิงๆน่ะ  ช้านรักแกว่ะ ....มากอดทีนึงดิ (ขออนุญาติแจ๊คน่ะ) 55++

 

พูดถึงก้อยแล้วก็...นึกถึงแอนว่ะ ..ไม่ใช่ไรหรอก เวลาเราพูดถึงงานแต่งงานเพื่อนทีไร คิดถึงแกก่อนทุกทีเลยว่ะ 555++ 

 ...ไม่น่าเชื่อเนอะ ตอนมัธยมแกยังเป็นแอนทึกอยู่เลย สี่ปีผ่านมา แกก็เปลี่ยนไป เป็นสาว สวย หวานเชียว 555

ความรักก็เบ่งบานม๊ากกมาก แต่ก็เอาเหอะ ....ชั้นเริ่มเห็นอนาคต คนที่จะสละโสดคนแรกของกลุ่มแล้วล่ะ 55

 

เหลือ... อ้อ ปาม แอนด์ เอมมี่ ฯลฯ ยังไม่เขียนถึงตอนนี้หรอก เด๋วบลอคมันจะยาวเกินไป ...

คิดถึงพวกแกเหมือนเดิมน่ะเว่ยยยย ไว้คราวหน้าไม่พลาดแน่นอนเพื่อน 555++

 

กลับสู่อดีตมากไปหน่อย....

มาพูดถึงตัวเองบ้างดีกว่า ช่วงนี้ไปไหน มาไหน ..มีแต่คนบอกว่า อ้วนเกินไปแล้วน่ะ ทำไมแกอ้วนอย่างนี้

ปล่อยตัวมากแก คิดถึงตอนแกผอม ไม่น่าเชื่อน้ำหนักแกขึ้นสองเท่าเปล่าเนี่ยะ ...บลาๆ  อะไรอีกมากมาย ที่จะซ้ำเติมและตอกย้ำความอ้วน 55++

 

จริงๆ ก็อยากผอม แต่ไม่ได้อยากขนาดที่จะต้องลดอาหาร....มันไม่มีแรงบันดาลใจ 

ตอนแรกบอกกับตัวเองน่ะว่าถ้าเลิกแล้ว จะต้องลดแล้วกลับมาเหมือนเดิม แต่พอเลิกจริงๆ คนชวนกินก็ไม่มี แต่ก็ไม่เห็นจะลดเลย 55++

สรุป....คงหาความชอบธรรมให้ตัวเองไปงั้นๆ จริงๆก็ปากมันอยากอ่ะ อยากกินไปซะทุกอย่าง ถ้าจะให้เลิกของอร่อยพวกนี้เพื่อความผอมคงทำไม่ได้ 55 ++ ....

 

..เอาไว้เรียนจบก่อน จะลด!! (หาความชอบธรรมให้ตัวเองอีกล่ะ กรั่กๆๆๆ)

 

 

พอล่ะ..จบมันซะดื้อๆ อย่างนี้แหละ

 

ปล1.อยู่ดีๆ ก็นึกอยากอัพบลอค สงสัยว่างจัดแน่เลยตรู หรือไม่ก็เปลี่ยวเกินไป 55+ 

ปล2.เพลงในบลอคไม่ได้เกี่ยวกับความรักแต่อย่างใด...ตอนนี้มีแต่เพื่อน รักเพื่อนอย่างเดียวเท่านั้น 555+ 

ปล3.มีคนตั้งคำถามว่า "ความรักมีวันหมดอายุหรือเปล่า??" เอาไว้เอนทรี่หน้าจะมาตอบ ((เพราะตอนนี้คิดไม่ออก...))

เมื่อวันเสาร์ไปงานซ้อมรับปริญญาพวกเพื่อนๆ ที่เกษตรมา

ครั้งนี้ไม่ได้ไปคนสุดท้ายน่ะ 5555++

ไปถึงก็ไปหาไอ้คุณเพื่อนก้อยก่อนเลย ....แต่แม่คุณกำลังจะขึ้นแสตนต์ถ่ายรูปรวมพอดี

เลยไปหาไอ้กิ๊ฟก่อนดีกว่า เพราะคณะใกล้ๆกัน (คุณก้อยบอกอย่างนั้น..และคุณอั้มก็เชื่อ!!)

 

แต่....

 

 

อร๊ายยยยยยยยย ยยย.. ไม่มีเบอร์ไอ้กิ๊ฟ จะหาเจอได้ไงเนี่ยะ ((เพราะเกษตรแคบมากกกกก หึหึ))...

เลยโทรหาแอนจิต แอนจิตก็ดันอยู่โน่นน คณะวิทยา ...ซึ่งอยากต่อการเดินมาก

เลยงงๆ อยู่หน้าคณะอุตสาหกรรมเกษตร รอฟ้าบันดาลแล้วกันไม่รู้จะติดต่อยังไง !!

แต่ไม่นานฟ้าส่งพระเอกมา ((เหรอ !!)) ...ไอ้คุณหนุ่มนั่นเอง 555+

หนุ่มช่วยพาไปหาไอ้กิ๊กจนด้ายยยย  เย้ๆๆๆ แม้ว่าชั้นจะต้องเดินโคตรไกล -_____-"

 

อยู่กับกิ๊ฟก็ถ่ายรูป และโดนถ่ายบ้าง 555++  ...บางครั้งถึงกับงง ใครเป็นบัณฑิต เอริ๊กกกกกกกกกซ์

เดินกับกิ๊ฟไปเรื่อยๆ ก็ได้เวลาที่นัดกับคุณก้อยไว้ เพราะ คุณก้อยโทรมาว่าคุณหมออ้อ ได้เสด็จมาถึงแล้ว

 

 

เลยเดินมา..หาก้อยที่คณะมัน ((อีกครั้ง)) ..แล้วก็เจออ้อ ก้อยกำลังสอง แอน บลาๆ อีกมากมาย

พร้อมกับโทรให้ตูนมาหา เพราะเพื่อนเดินกันไม่ไหวแร้นนนนนน

จริงๆ อิชั้นก็พกกล้องไปน่ะ ...แต่พออยู่ที่คณะไอ้คุณก้อย

 

ดิชั้นต้องเป็นตากล้อง ((คนอื่น)) ตลอดเลยง่ะ.....

กล้องตัวเอง ซึ่งยืมกล้องตัวเล็กของไอ้เอยไป ขี้เกียจแบกกล้องตัวเองไป...มันหนัก 5555+  แทบไม่ได้ใช้ถ่ายเร้ย เหอๆๆ

 

ต่อมา.ก็ไม่มีไรมากอ่ะ...ก็ถ่ายรูปกับไปเรื่อยๆ จนได้เวลากลับ 5555+++

 

 

นี่แหละกล้องชั้นมีรูปแค่นี้ !!! 

 

เพื่อนก้อย..ชั้นรักแกที่ซู้ดดดดดดดดดดด จุ๊บๆๆๆๆ ((ตอนรูปใหญ่ๆ..มันสวยน่ะ พอย่อแล้วแปร่งๆ ว่ะ))

 

สองบัณทิต..สาวสวย

ยิ้มแย้ม...จบแร้นนนนนน ไชโย่ววว

 

หน้าตาเปล่งปลั่งงงง อิอิ

คนหรือดอกไม้ ... อันไหนสวยกว่ากัน ((อิอิ))

 

ถ่ายกันเอง เหอๆๆ...

 

นี่ก็ถ่ายกันเอง...ทำไงได้ไม่มีคนถ่ายให้แล้วหนิ((T__T))...แต่ชั้นชอบรูปนี้น่ะ

 

 

การ์ดให้คุณเพื่อน...รักกกกกกกก น่ะเฟ้ย....

 

ปล.ขอรูปให้ช้านด้วยยยยยยยย....ชั้นอยากได้รูป ((กระหายรูปมาก !!!!!))

ปล2. ขอบคุณเพื่อนๆ ที่ให้การตอบรับกับน้ำหนักของอิชั้นเป็นอย่างดี -__-"

ปล3. ยินดีกับเพื่อนๆ ทู้กกกคนนะจ๊ะ

ปล4. งานนี้ขาดไอ้คุณแอนธนา ไอ้คุณกัง ....อิชั้นเสียใจจจ..แต่พวกแกทำงาน..ชั้นเข้าใจ ๆๆๆ >*<"

 

 

 

 

 

ต่อๆๆๆๆ

 

เฮ้ออออออ..โพสรูปมันก็เหนื่อยน่ะนี่ -__-"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้ออ ..เหนื่อย แค่นี้ก่อนน่ะ  ..กล้องหลักอ่ะ ส่งรูปให้ช้านล่วยยยยยยย